🔸سالروز ششم جدی است. دقیقاً ۴۶ سال پیش، در ششم جدی سال ۱۳۵۸ هجری خورشیدی، نیروهای اتحاد جماهیر شوروی به خاک افغانستان یورش آوردند. آنان به مدت نه سال در این سرزمین با نهایت سرکشی و خشونت حضور داشتند و در این مدت از هیچ گونه ظلم و جنایتی دریغ نکردند. همچون درندگان جنگل، با ریختن خون افغان ها، نابودی جان انسان ها و شکنجه های بی رحمانه، به جنایات خود ادامه دادند.
🔸این روز در تاریخ ما، روزی شوم، تاریک و اندوه بار است. از همان روز به بعد، مردم افغانستان دیگر روی آرامش، رفاه و پیشرفت را ندیدند. در پی تجاوز وحشیانه روس ها و ظلم های سنگین مزدوران و غلامان دست نشانده آنان، میلیون ها افغان مجبور به مهاجرت به کشورهای دیگر شدند، ده ها هزار تن به شهادت رسیدند و هزاران شهروند بیگناه دچار معلولیت و ناتوانی شدند.
🔸امروز این روز تلخ در حالی فرا می رسد که نزدیک به دو ماه است تمام راه های ارتباطی میان افغانستان و پاکستان بسته شده است. وضعیت مهاجران افغان در پاکستان وخیم است و این کشور از مهاجران افغان و مسیرهای تجارتی به عنوان ابزار فشار استفاده می کند.
🔸هرگاه در داخل پاکستان، مردم محروم صدای حق طلبی بلند کنند یا نهادهای حاکم بخواهند طرح های تحمیلی خود را اجرا نمایند، هم زمان موجی از بمباران های خودسرانه و اتهام زنی های بی اساس علیه افغانستان آغاز می شود.
🔸ما امروز از بدبختی ها و ستم های ششم جدی سخن می گوییم، اما در کنار آن، به مبارزه و فداکاری ای نیز افتخار می کنیم که این ملت سرافراز، با دستان خالی، قدرت فرعونی زمان را به زانو درآورد و چنان شکستی به آن وارد کرد که امپراتوری بزرگی از هم پاشید و سرانجام با نهایت خفت و شرمساری از خاک افغانستان بیرون رانده شد.
🔸ما افغان ها می پذیریم که پس از آن روز، آسیب های بزرگی متحمل شدیم و خسارات جانی و مالی سنگینی پرداختیم؛ اما در عین حال، ششم جدی برای ما پیام و درس بزرگی نیز به همراه دارد. این روز برای هر کسی که نیت تجاوز و یورش به خاک افغانستان را در سر دارد، عبرت های تاریخی روشنی را یادآوری می کند.
تجاوز به سرزمین افغانستان، آزار مردم آن و دامن زدن به خشونت در این کشور، چیزی کم تر از بازی با آتش و کوبیدن سر به کوه نیست. ششم جدی به ما درس پایبندی به ارزش های الهی، برادری، وحدت، غیرت، شجاعت، دلیری و فداکاری در راه دین، خاک و مردم را می آموزد. آن روز که سربازان سرخ و وحشی قدم به خاک افغانستان گذاشتند، ملت یک پارچه شد؛ همان روز ملت به درگاه خداوند متوجه گردید؛ همان روز مردم بدون در نظر گرفتن تفاوت ها، شانه به شانه در صف دفاع از ناموس و سرزمین ایستادند و همین ایستادگی و صبر، سبب شکست دشمن بزرگ و نجات خودشان شد.
🔸ششم جدی برای ما درس اتحاد، دلیری و امید به فردای روشن است. ای کاش امروز نیز همه افغان ها در یک صف می ایستادند و به هر متجاوز مغرض پاسخ قاطع می دادند. ای کاش از خودخواهی ها می گذشتیم و برای حفظ و آبادانی سرزمین مان هم دل می شدیم. ای کاش به جای تصمیم گیری برای خشونت و آشوب از بیرون، در خدمت صادقانه به مردم مظلوم خود تلاش می کردیم. اگر افغان ها بار دیگر مانند پس از ششم جدی، متحد شوند، از تعصبات قومی، زبانی و سمتی عبور کنند و برای آرمان افغانستان آباد و پیشرفته کار کنند، دور نیست روزی که هم خود نجات یابند و هم مردم و سرزمین شان را از تجاوز بیگانگان حفظ کنند و شاهد کشوری مستقل و خودکفا باشند.
🔸ششم جدی، روزی است که نه تنها به همسایگان مغرض، بلکه به هر متجاوزی که در اندیشه تجاوز به افغانستان یا ایجاد خشونت در این سرزمین است، درس عبرت می دهد. همسایگان و دیگر قدرت های جهانی باید صفحات تاریخ را با دقت مرور کنند؛ این ملت هر قدرتی را که در برابرش ایستاده، سرانجام به زانو درآورده و به زوال تاریخی کشانده است. شکست تحقیرآمیز انگلیس ها، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و شکست و فرار امریکا و دیگر قدرت های جهانی، همگی گواه این حقیقت می باشند که در این سرزمین، امپراتوری هایی به خاک افتاده اند که روزگاری خورشید در قلمروشان غروب نمی کرد.
@tarjomanaf
-(16).jpeg)