استاد شفق پس از نا امیدی ادامه تحصیل در خارج، همراه با تعدادی از همفکران خویش جهت سهمگیری در مبارزات مردم افغانستان به زادگاهش بازگشت. جبهات ولایت سرپل در آن زمان تحت عنوان «انجمن اسلامی جوزجان» (چون در آن وقت ولایت سرپل بخشی از ولایت جوزجان بود) فعال شده بود و ایشان بحیث معاون سیاسی انجمن نامبرده تعیین گردید. به اهتمام وی و سایر همکارانش مراکز فرهنگی و آموزشی در سراسر ساحات تحت کنترل پایگاه نامبرده گشوده شدند.
در سال ۱۳۶۰خورشیدی بار دیگر به هدف ادامه تحصیل عازم خارج از کشور گردید که این بارنیز به آرزوی خود نرسید.لذا پس ازادای فریضه حج، در زمستان سال ۱۳۶۳ فرماندهی ۴۵۰ نفر از جوانان مهاجر را به عهده گرفته، راهی ولایات شمال کشور گردید. او بعد از ۴۵ روز طی مسیر پیاده با تحمل شرایط دشوار زمستانی به زادگاهش رسید و مجددا به معاونت سیاسی پایگاه نامبرده منصوب شد.
ایشان در سال ۱۳۶۴ بعد از فراهم شدن شرایط لازم، در تعامل با سایر مسئولان،( پایگاه مرکزی رسالت) را در مرکز ولسوالی بلخاب ولایت سرپل تاسیس نمود. با آغاز کار پایگاه موصوف، باکسب آرای اکثریت اعضای حاضر، حجت الاسلام سید حسن رضا عادلی بحیث رییس و آقای عبدالحق شفق بحیث معاون پایگاه انتخاب شدند. او همواره در سطح ولایات سرپل، بلخ و سمنگان از فعالیت های جهادی همسنگرانش احوالگیری و نظارت میکرد.
با آغاز تلاش های مقدماتی به هدف شکل گیری «حزب وحدت اسلامی افغانستان»، وی در اولین نشست تأسیس حزب در تابستان ۱۳۶۷ در مرکز ولسوالی لعل و سرجنگل ولایت غوراشتراک و حضور فعال داشت. در خزان سال ۱۳۶۷ برای پیگیری مسایل مربوط به تشکیل حزب وحدت به شهر بامیان رفت.درکنار ۱۵ تا ۱۸ نفر از بزرگان هزاره و شیعه افغانستان، بعداز هفت ماه پایداری، همدوش باسائربزرگان حاضردربامیان، تلاش نمود تا پیش نویس اساسنامه و آیین نامه های کمیته های کاری حزب را تهیه نمایند. ایشان علاوه بر همکاری در تهیه اساسنامه، بیش از ۶۰ در صد آیین نامههای کمیته های حزب را نیز تهیه نمودویکی ازبنیانگذاران ارشدحزب وحدت شمر ده می شود. پس از تأسیس حزب وحدت اسلامی افغانستان، درزمستان سال ۱۳۶۸ ایشان بحیث معاون امنیتی در ترکیب هیت اعزامی برای اعلان موجودیت حزب وحدت، عازم پاکستان و ایران گردید.
استاد شفق از سال ۱۳۶۸ تا اوایل سال ۱۳۷۰ ازجایگاه رئیس یکی ازکمیته ها، عضو شورای نمایندگی خارج از کشور بود. و بعد از تشکیل اولین کنگره حزب در سال ۱۳۷۰ در ولسوالی یکاولنگ ولایت بامیان، در جلسات شورای مرکزی که پس ازختم جلسات کنگره، در مرکز بامیان ادامه یافت به حیث رییس کمسیون سیاسی و سخنگوی حزب وحدت اسلامی افغانستان انتخاب گردید. و تا سال ۱۳۷۲ در این سمت فعالیت نمود. بعد از سقوط رژیم کمونیستی در بهار ۱۳۷۱و ایجاد شورای تصمیم گیری حزب وحدت اسلامی در کابل، وی به عضویت شورای تصمیم گیری کابل درآمد. در این فرصت علاوه بر حفظ مسئولیت های حزبی به عنوان عضو شورای عالی جهادی افغانستان، تحت ریاست پرفیسور حضرت صبغت الله مجددی نیز فعالیت مینمود. در سال ۱۳۷۳ به عنوان رییس عمومی شوراهای نمایندگی حزب وحدت در خارج از کشور تعیین شد.