تندر نوشته است که در تاریخ بهندرت دیده شده است که جنایتکاران به زمامداری برسند و افزوده است که پس از نزدیک به پنج سال سلطه طالبان بر افغانستان، برخی مقامهای این گروه نهتنها از گذشته خود ابراز پشیمانی نمیکنند، بلکه از اقدامات خشونتآمیز و تخریب میراث تاریخی کشور با افتخار یاد میکنند.
او با اشاره به تخریب بوداهای بامیان نوشته است که یکی از اعضای طالبان با افتخار از «بتشکنی» و نقش خود در نابودی این آثار تاریخی سخن میگوید و این اقدام را در امتداد روایتهایی درباره حضرت ابراهیم و سلطان محمود غزنوی قرار میدهد.
تندر این رویکرد را نشانه «ذهن و فرهنگ بدوی» دانسته و طالبان را در دشمنی با حافظه تاریخی با گروه داعش مقایسه کرده است؛ گروهی که به گفته او، آثار باستانی سومر و بابل در میانرودان را نیز نابود کرده است.
این کنشگر سیاسی همچنین با اشاره به فرماندهان نظامی طالبان نوشته است که برخی از آنان با افتخار از نقش خود در کشتارهای گسترده در شهرها و جادههای افغانستان یاد میکنند، کشتارهایی که به گفته او، کودکان، جوانان، زنان، مردان، کارگران، کارمندان، دانشآموزان و رهگذران قربانی آن بودهاند.
تندر در بخش دیگری از یادداشتش، اظهارات یکی از اعضای طالبان را که او را «شیخالقرآن» خوانده، مورد انتقاد قرار داده و نوشته است که در چنین نگاهی برای عقل و خرد جایگاهی وجود ندارد و پیروی کورکورانه از دستورها اصل دانسته میشود.
او در پایان با طرح این پرسش که «مگر ما از انسان امروز تا دوران ابراهیم پیامبر فاصله داریم؟» نوشته است که حاکمیت چنین افرادی بر سرنوشت افغانستان، پرسشهای جدی درباره وضعیت جامعه و مسیر تاریخی این کشور ایجاد میکند.
https://t.me/paigah2023
