این جنبش در بیانیه‌ی که روز ۱۴ آگست منتشر کرده، گفته است که ۱۵ آگست برای مردم افغانستان تنها یک تاریخ نیست، بلکه یادآور سقوط کشور، آغاز سرکوب و محدودیت‌های گسترده و زخمی عمیق در حافظه جمعی مردم افغانستان است.
در این بیانیه آمده است که پس از بازگشت طالبان، دختران از آموزش محروم و زنان با محدودیت‌های گسترده در زمینه کار، حضور اجتماعی و آزادی‌های مدنی روبه‌رو شده‌اند؛ وضعیتی که به گفته این جنبش، «میلیون‌ها رویا و آرزو را پشت دیوارهای استبداد گرفتار کرده است.»
جنبش فریاد زنان تأکید کرده است که زنان افغانستان با وجود تهدید و فشار، در برابر این محدودیت‌ها سکوت نکرده و به دادخواهی و مقاومت مدنی خود ادامه داده‌اند.
این جنبش از جامعه جهانی خواسته است در برابر وضعیت زنان و دختران افغانستان بی‌تفاوت نماند و برای تأمین حق آموزش، کار، آزادی‌های مدنی و مشارکت اجتماعی آنان، اقدامات «جدی و عملی» انجام دهد.
جنبش فریاد زنان در پایان بیانیه خود گفته است که ۱۵ آگست را تنها روز سوگواری نمی‌داند، بلکه آن را روز یادآوری مسئولیت در برابر آینده افغانستان می‌خواند و تأکید کرده است که به دادخواهی و مقاومت مدنی تا رسیدن به افغانستانی «آزاد، آباد، امن و برابر برای همه شهروندان» ادامه خواهد داد.
https://t.me/paigah2023
