فرستادن هیئت عالیرتبه ای امریکا برای مذاکره با طالبان ، به بهانه آزادی گروگان ها فصل جدیدی از بازی های سیاسی امریکا با طالبان را برای مدیریت اهداف منطقه ای اش رقم زد. خلیلزاد به رغم تحلیل های آبکی به هیچ عنوان یک مهره ای دست دوم در ترکیب هیئت نبود. اساسآ او سیاست گذاری های امریکا در افغانستان را موبه مو پیاده کرده و ماموریت خود را آنطوریکه از او خواسته میشد، به شیوه ای مطلوب اجرایی ساخته است .

حذف 10 میلیون دالر بر سر سراج الدین حقانی گام جدیدی بود که امریکا برای پیشبرد اهداف خود آنرا علنی ساخت و نشان داد که سراج الدین حقانی در بازی های بعدی آدم مهمی است که در تحولات بعدی نقش برازنده دارد . از سوی دیگر با حذف این جایزه از سر او و دو نفردیگر از شبکه حقانی ( 5 ، 5 میلیون دالر ) به ملا هبت الله پیام داد که امریکا رابط ای تنگاتنگ تورا با جمهوری اسلامی ایران زیر نظر دارد و اگر از این مسیر خارج نشوی، شبکه حقانی وارد میدان میشود. ( در یک مقاله اختصاصی به روابط تنگاتنگ میان ملا هبت الله و ج.ا.ا ، خواهم پرداخت )

تعیین جنرال پترائوس به عنوان نماینده امریکا در امور افغانستان ، نشان میدهد که افغانستان جایگاه ویژه ای در سیاست خارجی امریکا دارد. این جنرال مجرب و آگاه به عنوان فرمانده عمومی نیروهای ائتلاف ، مدتی در افغانستان کارنموده و جنگ با طالبان را هدایت کرده است. به پیچیدگی ابعاد کار خود تسلط کامل دارد. او مدتی هم رئیس سی آی ای بود. یعنی از لحاظ نظامی و اطلاعاتی به خوبی میداند که در میدان این کشور ژئو پولیتک و ژئو استراتژیک چگونه بازی کند.

تمام این پازل هارا اگر در کنار هم بچینیم ، بازی درمیدان افغانستان به دلیل موقعیت اش در کنار چین و ایران ، برای امریکا از اهمیت خاصی برخوردار است. بیجهت نیست که ترامپ بار بار ازباز پس گیری میدان هوایی بگرام سخن گفته است. بدون شک در مذاکرات هیئت امریکایی و طالبان این موضوع با جدیت مطرح شده است. چون طالبان میدانند که اگر « رزق پولی » امریکایی ها قطع گردد، رژیم خونتای شان به زودی سقوط میکند.