اظهارات اخیر ضمیر کابلوف، مبنی بر آمادگی مسکو برای تماس با آمریکا در خصوص افغانستان، پرده از نگاه ابزاری روسیه به مسئلهای برمیدارد که ماهیت آن نه ژئوپلیتیکی، بلکه انسانی و ملی است. آنگاه که نماینده ویژه رئیسجمهور روسیه، بدون هماهنگی با دولتهای منطقه و در غیاب مشروعیت طالبان، خود را مهیای گفتوگو با واشنگتن میداند، این پرسش اساسی مطرح میشود: روسیه از جانب چه کسی سخن میگوید و با چه حقی خود را متولی سرنوشت افغانها میپندارد؟
روسیه، که گویی خلأ حضور مستقیم آمریکا را فرصتی برای تحکیم جایگاه خود در منطقه میبیند، نباید فراموش کند که افغانستان میدان شطرنج قدرتهای بزرگ نیست. تعامل پشتپرده با طالبان و تلاش برای ایفای نقش واسطه میان آنان و آمریکا، نه نشانهی دیپلماسی فعال، بلکه گواهی است بر تداوم همان سنت کهنه: معامله بر سر سرزمینهای بحرانزده بهجای احترام به ارادهی مردم.
افغانستان را نمیتوان در چمدان دیپلماسی روسی یا میز گفتوگوی استراتژیک واشنگتن-مسکو گنجاند. هرگونه گفتوگو درباره آینده این کشور، بدون حضور مردم و نخبگان واقعی آن، تکرار تاریخ تلخی است که تنها به تجزیه اجتماعی، انسداد سیاسی و بیثباتی منطقهای خواهد انجامید.
@HiwadNewsAgency
